Da: Carmina [1111] [1] . 5.  Elegia de puero peste aegrotante 5. Elegia su un ragazzo malato di peste. Ergo te, miserande puer, fata improba, fata impia, fata meis inuida deliciis, eripuere? meisque oculis tua tristia cernam funera, et infelix ipse superstes ero? Et potero infelix tantum spectare dolorem, et non in lacrymas ire et in exitium? Cerco traduzione in italiano per questi brani. Chi potesse aiutarmi, mi scriva. Grazie anticipate. Ergo me miserum illa eadem fata improba, fata impia, fata meis inuida deliciis, seruauere, tuis superessem ingratus ut annis, et desiderio conficerer misero? Vt te crudeli consumptum peste uiderem, et ferrem tristes munera ad exsequias? Te ne rogo positum sine me, mea uita, uidebo, nec me eadem absumptum flamma inimica feret? Testo Haud ita mi suadebit amor pietasque dolorque; namque simul tecum me illa perire iubent. Testo Scilicet hoc scelus admissum purgabimus in te, quod tibi supremo in tempore defuimus; quod, nimium uitae memores stultique timoris, debita amicitiae clausimus officia. Testo Et puto, care puer, sensisti; et saepe timentem incusasti: o mi quae satis hiscat humus? O mihi quae ueniant pro tali praemia culpa digna? meum ueniant in mala cuncta caput. Testo Non ego suppliciis exponi perfidus ultra deprecor; aut uitae deprecor exitium, quae mihi te uiuo ut fuerat gratissima quondam, nunc eadem exstincto tristis et aspera erit. Testo Pestis iniqua, proterua, incommoda, pessima pestis, pestis auara, bonorum omnium acerba cinis, tu ne mei pueri uultus inimica nitentes ausa es pallidulis commaculare notis? Agnoui certe uitiati signa coloris, obscuras gemini luminis esse faces, et tamen ignarus causas meditabar inanes: non erat ad tantum mens bene docta malum. Testo Tu ne etiam scelus hoc, morienti ingratus abessem, tu potuisti, essem ut immemor, efficere? O Di, quale malum terris in peste dedistis! An ne aliud fors crudelius aut grauius? Qua natos patres, nati fugere parentes, coniugiique manet non bene firma fides; ipsa sibi est odio natura et se fugit ipsam, cessat et humanae foedus amicitiae. Testo Quin etiam in sacros pestis mala saeuit amantes, et quoque nescio quid pessima iuris habet. Illa modo nimium uitae me fecit auarum, et memorem pueri non satis esse mei. Testo Tu potuisti, inimica, incommoda, pessima pestis, in tam coniunctas ferre manus animas? Ergo qui omnia uincis Amor, cui caetera parent, unum non potes hoc perdomuisse malum? At poteram domuisse ego perditus: una uoluntas defuit; una, puer, culpa putanda mea est. Testo Debueram tecum stratis iacuisse sub isdem, et conferre tuis oribus ora mea; his etiam saeuo de uulnere dira uenena exhaurire, et tecum inde perire simul. Testo Non ego nunc furiis agitari nempe uiderer, attonitusque umbras effugere ante tuas. O quibus iratos placem pro crimine manes suppliciis, proque impietate mea? Testo Non mea multiplices ueniant si in crimina mortes, crimina multiplici morte queam luere. Testo Parce puer, quaeso, atque ulcisci desine amantem: non decet a cinere et funere saeuitia. Testo Sic tua non onerosa cubet super ossa sepulti, et tibi perpetuo florida uernet humus. Testo Eventuale dida di foto 6.  De sanitate eiusdem pueri. 6. Sulla guarigione del medesimo ragazzo. Gaudete, o lepidi mei sodales, Victori optime, tuque Carnesecca, et profundite tota gaudiorum semina interioribus medullis, risu et murmure et omnibus cachinnis. Testo Gaudete et reliqui mei sodales quos gaudere bonis decet sodalis: meus nam puer ille conualescit, ille, inquam, puer, ille conualescit cui nos carmina maesta dixeramus nuper, quem mala febris occuparat et contagia pestilentiarum; Testo ille, inquam, e manibus tenebricosis Orci et pallidulis nimis tenebris uitae ad lumina restitutus almae est. Testo Gaudete, o lepidi mei sodales, quos gaudere bonis decet sodalis. Testo Eventuale dida di foto 9.  Angelo Diuitio. [1523] 9. Ad Angelo Divizi da Bibbiena. Ergo ego te, ante alios unum quem semper amaui, unum quem petii toto animo atque anima, cui mea deuotis mens dedita sensibus uni iampridem a teneris seruiit unguiculis, cogor in extremas abiturus linquere terras, et triste infelix mittor in exsilium? [Nota, da fare: Del Berni abbiamo tre sonetti, datati 23 gennaio 1523, scritti al Divizi nella stessa occasione: l'esilio in un'abbazia abruzzese per punirlo di una colpa di tipo omosessuale]. Nec tamen id merui; nisi amor facit ipse nocentem et titulus culpae est perdite amasse meae. Testo Odissem! hinc certi sceleris, puto, praemia ferrem, nec caris miser auellerer ex oculis. Ibo equidem quocumque ferent tua iussa, libensque, ut placeam, caris auferar ex oculis. Testo Perpetiar quicquid crudele et quicquid acerbum est: sed certe uestra est haec amor inuidia. Testo Eventuale dida di foto 10.  Angelo Diuitio. [1523] 10. Ad Angelo Divizi da Bibbiena. Si qua fides usquam mortalibus, Angele, habenda est pro pietate animi et moribus ingenuis, dum sibi conscia mens nihil aut fecisse maligne aut dixisse ullo in tempore se meminit, Testo Sed sanctam coluisse fidem, sed foedera sancta aeruasse, et sanctas semper amicitias; debetur certe nobis haec plurima apud te pro pietate animi et moribus ingenuis.  Testo Nam quod perditus ante malo flagrauerim amore, et fuerim toto infamia nota foro, pro quo te caruisse, diuque ingratus abesse debueram, et tristes extimuisse minas, crede mihi, fuit id fortunae crimen iniquae, non morum aut animi non satis ingenui; fortunae omnipotentis, apertum in corpora nostra inque animos late quae gerit imperium, mergens fortia colla profundo uortice amoris, et torquens caecis corda cupidinibus.  Testo Quae licet oblitumque hominum oblitumque Deorum extremam prorsus me ingerit in rabiem, nulla tamen rabies fuit aut uis effera tanti, quae tete nostro auelleret ex animo; te quem longus amor media in praecordia fixum iussit in aeternos usque manere dies; cuius amorem nulla iniuria temporis unquam aut hominum nostro e pectore dissoluet, quidquid erit posthac, quaecumque hominumque Deumque Fortunaeue in me dictaque factaque sint.  Testo Quare si hactenus insano labefactus amore admisisse in te noxam aliquam potui, pro qua te caruisse, diuque ingratus abesse debuerim, et tristes extimuisse minas, ignosces; etenim post longa incommoda, longa supplicia et longi dedecus exsilii, denique post demptam per saeua piacula labem, si qua erat, irarum desinere usque decet; Testo et mihi reddere te, et uiuacem exstinguere curam, quae pectus tristi torquet amaritie; ne forte Adriacas si unquam uesanus in undas deferar, heu uestris naufragus ex oculis, aut terra ignota iaceam neglectus, et exsul, et matutinis praeda data alitibus, dicaris miserae mortis tu causa fuisse, et tua sit nostri funeris inuidia.  Testo [2]. [3]. [4]. [5]. [6]. [7]. [8]. [9]. [10]. [11]. [12]. L'autore ringrazia fin d'ora chi vorrà aiutarlo a trovare immagini e ulteriori dati su persone, luoghi e fatti descritti in questa pagina, e chi gli segnalerà eventuali errori in essa contenuti.

Note [1] Il testo da: Francesco Berni, Carmina, come a suo tempo pubblicato online dal defunto sito "Poeti d'Italia in lingua latina", che riproduceva l'edizione a cura di M. Scorsone, ______, _____ 1995. [2]. [3].  [4]. [5]. [6]. [7]. [8]. [9]. [10]. [11].  [12].