Da: Hierogliphica
[1556?] [1]
.
Liber
XXIII, Perdrix.
Amor
turpissimus.
|
Libro
23. La pernice.
L'amore
turpissimo.
|
/
p. 175v / Impudicissimum hominem, tamque afferata nequitia perditum,
ut in consanguineis quoque nullo pudore sit petulans, significare si vellent
Aegyptij sacerdotes, Perdices duas pingere sunt soliti: ipsae enim coniuge
viduatae, sese invicem abutuntur. |
Cerco traduzione
in italiano per questo brano. Chi potesse aiutarmi, mi
scriva. Grazie anticipate.
|
| Mares
quippe, ut cernere est ex ijs qui domi aluntur, inter se tumultuant, clamitant,
pugnamque de coitu censerunt, quos coelibes vocant: qui autem victus in
pugna fuerit, sequitur victoris venerem, neque aliud pugnae praemium, nisi
victum a victore pollui. |
Testo |
| Verùm
hoc non fieri semper, sed certo anni tempore, observatum ait Aristoteles.
Illud ferè semper, ut cum primum pullus exire coeperit, à
mare subigatur. Ne tibi mirum adeò videatur, q<uod> Marcellus
Perdicem ex avibus virili genere appellandum dicat, Varronis autoritate
nisus. |
Testo |
| Romani
sanè pro huiusmodi notae puero, pullum dicere soliti sunt: unde
Q. Fabium, cui Eburno propter candorem cognomen fuit, pullum Iovis appellarunt,
q<uia> natis eius fulmine icta fuerit, quasi eam Iupiter appetisset,
cum potius interpretari debuerint, & eum, & eius amatores omnes
igne perdendos esse. |
Testo |
Apud Ausonium
quoque Marcum quendam impudicissimum fellem pullarium dictum reperias.
In fabulis
fertur à quibusdam, Perdicem venatorem matris amore deflagrasse.
[e crede che Elagabalo si sia fatto mettere piume
di pernice nei cuscini e materassi per naturae similitudo]. |
Testo |
Eventuale
dida di foto
|
Liber
LI, Myrtus.
Ganymedes.
|
Libro
51. Mirto.
Genimede.
|
/
p. 374v / Sunt qui per myrtum Ganymedem referri putent, quod persuasum
sit eam ibi laetissime natam, ubi pueris pedum vestigia pressissent. |
Cerco traduzione
in italiano per questo brano. Chi potesse aiutarmi, mi
scriva. Grazie anticipate.
|
| Argumento
esse locum in Chalcide Harpagium à re ipsa nuncupatum, quod ibi
Ganymedem ab Iove raptum fabulantur, ibidemque Myrtos pulcherrimas, atque
admodum copiosas nasci. |
Testo |
| Quod
ea de causa è Chalcidensibus confictum aiunt, quod insulares illi
impurum genus fuerint, puerilium amorum turpitudini quamdeditissimi, pudore
omni posthabito. Idquoque apud Pausanias. |
Testo |
Eventuale
dida di foto
|
Liber
LX, Hyacinthus.
Sapientia.
|
Libro
60. Giacinto.
Sapienza.
|
/
p. 440v / Hyacinthus, quem ab Apolline in florem conversum poëtae
fabulantur, prudentiae ac sapientiae symbolum est. |
/
p. 440v / Giacinto,
che i poeti raccontano che fu trasformato in fiore da Apollo, è
simbolo della prudenza e della sapienza. |
| Nam
cum Apollo Musarum ingenij, ac literarum Deus sit, Hyacinthum puerum ab
illo ob formam adamatus, poëtae finxerunt: quia sensus naturalis minime
corruptus puer est, hoc est prudentia caret, sed tamen formosus est, quia
mentem ad sui contemplationem excitat: qua contemplatione fit, ut tandem
sensus, iuvenili aetate atque fervore illo deposito, prudentiae & sapientiae
florem ex se gignat, suavissimis virtutum odoribus fragrantem; quorum post
memoria literarum monumentis ad posteros manat. |
Infatti,
essendo Apollo il dio dell'_______ delle Muse
e delle Lettere, i poeti finsero che il ragazzino Giacinto sia stato amato
da lui per la bellezza, perché |
Eventuale
dida di foto
|
Liber
LX, Narcissus flos.
Corporis
forma.
|
Libro
60. Il fiore del narciso.
Bellezza
corporea.
|
/
p. 440v / Narcissus flos corporis formam quae citò corrumpitur,
& iuventae florem qui cito transit, significat, ut & rosa, &
viola, & omnes flores qui citò corrumpuntur. |
/
p. 440v / Il
fiore di narciso simboleggia la bellezza del corpo che rapidamente avvizzisce,
e il fiore della gioventù che rapido passa, così come la
rosa, la viola, e tutti i fiori che appassiscono alla svelta. |
| Idcirco
enim poëtae finxëre, Narcissum formosissimum puerum, dum suam
formam quam in fonte cernebat, cupidè nimis admiratur, in fontem
prolapsum perijsse, & in florem huiusmodi conversum: ut indicarent
non hanc fluxam corporis formam, sed animi praestantiam, & divinam
illa aeternamque pulchritudinem esse adamanda. |
Per
questo infatti i poeti hanno finto che Narciso, bellissimo
ragazzo, mentre contemplava troppo avidamente la propria bellezza, che
vedeva in una fonte, sia caduto nella fonte
e annegato, e sia stato tramutato in questo tipo di fiore: per indicare
che non va amata questa bellezza ______ del
corpo, ma la bellezza dell'anima, e la bellezza divina ed eterna. |
[2].
[3].
[4].
[5].
[6].
[7].
[8].
[9].
[10].
[11].
[12].
L'autore ringrazia
fin d'ora chi vorrà aiutarlo a trovare immagini e ulteriori dati
su persone, luoghi e fatti descritti in questa pagina, e chi gli segnalerà
eventuali errori in essa contenuti. |
Note
[1]
Il testo è stato ricopiato da: Giovanni Pierio Valeriano, Hierogliphica,
Honoraty, Lugduni 1579.
[2].
[3].
[4].
[5].
[6].
[7].
[8].
[9].
[10].
[11].
[12].
Cfr. anche:
liber XI, p. 83r.
Hiena. Riferisce
(con qualche dubbio) la storia del cambiamento alternato di sesso della
iena, che simboleggia... l'instabilità di costumi.
|